არსებობს ნივთები, რომლებიც ხელით არის დამზადებული და ამას ახსოვთ.
არა სენტიმენტალური, არამედ ზუსტი მნიშვნელობით. ტყავი, რომელსაც დიდი ხანია სინათლეზე აჩერებენ, სანამ ფორმას მიიღებს, რაღაცას ინარჩუნებს ამ სინათლისგან. არა სითბოსგან, არამედ განზრახვისგან. ასე იცოდნენ თბილისის ძველ სახელოსნოებში ოსტატებმა: მასალას პატივი უნდა სცე, სანამ მასთან მუშაობას დაიწყებ.
„მზეს“ კოლექცია ამ პრინციპით არის შექმნილი. ტექნიკა, რომელიც ბუნებრივ ფორმებს ბაძავს, არ არის დეკორაცია. ეს არის საშუალება, გვახსოვდეს, რომ ფეხსაცმელს ატარებს ქალი, რომელსაც ისტორია აქვს, და არა სილუეტი, რომელსაც სეზონი აქვს. განსხვავება ფუნდამენტურია.
ვინც ნივთსა და საგანს შორის სხვაობას ხვდება, ის მიხვდება.
